.png)
.png)
.png)
Πιθανότατα έχετε ακούσει κάποιο τραγούδι του Nick Hakim χωρίς να το γνωρίζετε. Το " I Can See ", το νέο του LP του μετά το 2022, δείχνει να ξεδιπλώνονται, νωχελικά, σε μια ολόκληρη ώρα ακρόασης που φαίνεται να σε συνεπαίρνει και να σε μεταφέρει σ' έναν θαυμαστό νέο κόσμο της δημιουργίας του καλλιτέχνη.
Όπως γίνεται συνήθως με τον Hakim, μπορεί να αξιοποιήσει στο έπακρο ένα μόνο riff κιθάρας, ένα μέρος στο πιάνο ή μια φωνητική γραμμή, απλώνοντάς τα πάνω από τις πεδιάδες των πιο εσωτερικών σκέψεων και φόβων του.
Μερικά από τα αποτελέσματα είναι οικεία αλλά περισσότερα από αυτά υπάρχουν σε ένα νέο και συναρπαστικό ηχητικό τοπίο πριν στραφούν σε κάτι πιο ευάλωτο.
Σε κομμάτια σαν κι αυτά του νέου του άλμπουμ νιώθουμε πιο έντονα ότι το νόημα του νέου έργου του είναι μια περιπέτεια, μια προσπάθεια να χαρτογραφήσει τα αχαρτογράφητα μέρη του εαυτού του και των άλλων, ένας τρόπος να κατανοήσει τη σκέψη και το συναίσθημα. Δεν είναι ότι ξέρει τις απαντήσεις. Ξέρει τις ερωτήσεις και πώς να τις θέτει με τρόπους που ακούγονται οικείοι και ενδιαφέροντες, με τραγούδια γεμάτα με ασυνήθιστους, όμορφους ήχους.
Από τα πρώτα δευτερόλεπτα, ήξερα ότι αυτό ήταν ένα άλμπουμ που θα μου έκανε βαθιά εντύπωση.
Το να διαλέξω ένα αγαπημένο κομμάτι είναι σχεδόν αδύνατο, επειδή πολλά εξαρτώνται από τη διάθεση που έχεις εκείνη τη στιγμή.
Αυτό που μπορώ να πω με απόλυτη σιγουριά είναι ότι δεν υπάρχει ούτε μια αδύναμη στιγμή εδώ.
Αυτό που γινόταν ολοένα και πιο εμφανές με το νέο άλμπουμ " the new world των shearwater καθώς ξεδιπλωνόταν, ήταν το πόσο προσεκτικά αλληλουχημένα είναι όλα τα κομμάτια του.
Κανένα από αυτά τα τραγούδια δεν μοιάζει απομονωμένο. Κάθε μετάβαση φαίνεται να έχει κατασκευαστεί προσεκτικά, κάνοντας το άλμπουμ να μοιάζει μ'ένα μοναδικό ταξίδι και όχι με μια συλλογή μεμονωμένων κομματιών.
Το συγκρότημα από τη Νέα Υόρκη διαθέτει ακόμα πολλή εφευρετικότητα.
Ακόμα κι αν έχουν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια στην καριέρα τους, ο νέος τους δίσκος This Mirror Weighs a Ton δεν είναι μόνο για τους μακροχρόνιους θαυμαστές τους.
Είναι ένα άλμπουμ που θα μπορείτε να εκτιμήσετε και να απολαύσετε ακόμα κι αν δεν έχετε ακούσει ποτέ πριν INTERPOL.
Η αλληλεπίδραση τους είναι εξαιρετική και είναι απόλαυση να ακούς τον τρόπο που οι κιθάρες, τα συνθεσάιζερ, οι μπασογραμμές και τα φωνητικά συνδυάζονται αρμονικά.
Η φωνή του Paul Banks, που κατεβαίνει απαλά σε ένα παλαιότερο, πιο γεμάτο και ζεστό ηχόχρωμα, μπορεί ακόμα να ηλεκτριστεί όταν χρειάζεται.
Οι εναλλάξ αλαζονικές ενορχηστρώσεις είναι α δύσκολες και έντονες.
Σε τραβούν από κοντά και μετά σε αποχαιρετούν με μια ψυχρή κίνηση.
Ακριβώς όπως πρέπει ν΄ακούγεται ένας καλός art-rock ή post-punk δίσκος.
Γνωστός ως η ρυθμική μηχανή των Red Hot Chili Peppers, ο Flea στρέφεται μακριά από τη μυώδη φανκ ατμόσφαιρα και κατευθύνεται προς κάτι πιο ήσυχο, πιο εσωτερικό.
Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο που δεν επιδιώκει τόσο να εντυπωσιάσει όσο να κατανοήσει τον εαυτό του, το όργανο του και τον εύθραυστο χώρο ανάμεσα στην αναπνοή και τον ήχο.
Αυτό που κάνει το Honora τόσο συναρπαστικό είναι ότι αντιστέκεται στην τυπική γλώσσα του «crossover» ή του «side project».
Ο Flea δεν ασχολείται με την τζαζ αλλά υποκύπτει σ' αυτήν. Επιστρέφοντας στην τρομπέτα - το πρώτο του όργανο - προσεγγίζει τη φόρμα όχι ως βιρτουόζος, αλλά ως μελετητής της συναισθηματικής της γραμματικής. Υπάρχει μια ακουστή ταπεινότητα σε αυτή την επιλογή, η οποία διαμορφώνει ολόκληρη την αρχιτεκτονική του άλμπουμ.
Το δέκατο στούντιο άλμπουμ των M83 , I Wrote You a Letter , απομακρύνεται από το τυπικό κινηματογραφικό τοπίο του Anthony Gonzalez .
Κυκλοφόρησε στις 25 Σεπτεμβρίου από την Other Suns , με εννέα κομμάτια επανεξετάζει το πρώιμο, σε μεγάλο βαθμό ορχηστρικό, στυλ των M83 για να ανακτήσει τον αυθορμητισμό των πρώτων τηχογραφήσεων.
Αντί να προσφέρει τις τυπικές σαρωτικές κορυφώσεις των M83 και τη νοσταλγία των συνθεσάιζερ, το I Wrote You a Letter σκόπιμα αποπροσανατολίζει με ένα πιο ήσυχο, θολό και πιο αφηρημένο ηχοτοπίο.
Για τους ακροατές που είναι ανοιχτοί σε αυτή την κατεύθυνση, το I Wrote a Letter προσφέρει πλούσιες ανταμοιβές.
Αν και δεν διαθέτει τις μνημειώδεις κορυφώσεις, οι οικείες στιγμές του αναδεικνύουν τον Γκονζάλες που αγκαλιάζει την ατέλεια και το ένστικτο.