.png)
.png)
.png)
Σε μια εποχή όπου τα όρια ανάμεσα στην αλήθεια και την ψευδαίσθηση γίνονται ολοένα και πιο δυσδιάκριτα, το Desires στρέφεται στην έννοια της αυθεντικότητας και θέτει το ερώτημα: αν η πραγματικότητα είναι κατασκευή, έχει σημασία τι είναι αληθινό;
Το άλμπουμ συνδυάζει την ατμοσφαιρική ένταση και τη μελωδική ευαισθησία που χαρακτηρίζουν τη μπάντα, με μια πιο πειραματική προσέγγιση στον ήχο, μέσα από 10 νέα κομμάτια.
Τα περίτεχνα ρυθμικά του Richard Simic, οι πλούσιες συνθετικές υφές του Jason Tsontilis και η χαρακτηριστική φωνή, μαζί με τις κιθάρες, το περσικό σαντούρι και το πιάνο του Αλέξανδρου Μίαρη, συνθέτουν έναν ήχο βαθιά οργανικό και συναισθηματικό.
Η παραγωγή του Desires φέρει την υπογραφή των Electric Litany και του Γιώργου Μπότη, - το πέμπτο μέλος της μπάντας - ο οποίος επιμελήθηκε και την ηχοληψία και τη μίξη, με επιπλέον μίξη από τον Μιάρη.
Ο Craven Faults είναι γνωστός για την ανωνυμία του, δίνοντας σπάνιες, επιλεγμένες ζωντανές εμφανίσεις χωρίς να αποκαλύπτει την ταυτότητα του.
Παίζοντας με την πλάτη, ως επί το πλείστον, στο κοινό του, ενώ χειρίζεται έναν τοίχο από αναλογικά modular συνθεσάιζερ.
Έχει χτίσει ένα ισχυρό δεσμό με τους ακροατές του με τα βαθιά ατμοσφαιρικά κομμάτια του, τα οποία εκφράζουν το τοπίο του Γιορκσάιρ από το οποίο πιθανώς κατάγεται.
Το νέο του άλμπουμ, Sidings, κινείται σε πιο επιβλητικά, σκοτεινά εδάφη που ταιριάζουν στον απλό, αλλά πολυεπίπεδο ήχο του.
Οι καθαροί, πλούσιοι ήχοι του αφήνουν χώρο στη φαντασία μας να πλημμυρίσει και να μας ταξιδέψει σε μια τοποθεσία που υπάρχει μόνο νοερά.
Είναι δεξιοτέχνης στο να συγκρατείται και να μας ορίζει σε κάθε νέο του δίσκο ότι θέλουμε ν' ακούμε περισσότερα απ αυτόν.
Ο Jeff Tweedy έχει πειθαρχήσει ώστε να είναι πλέον ένας σταθερά παραγωγικός τραγουδοποιός και μουσικός.
«Αν προσπαθούσες να γράφεις ένα κακό τραγούδι κάθε μέρα, θα κατέληγες να γράφεις ένα καλό τραγούδι πού και πού, καταλαβαίνεις;» είπε. «Νομίζω ότι έχει να κάνει απλώς με το να βάζεις τον εαυτό σου στη θέση του να μπαίνεις εμπόδιο στο να γράψεις κάτι απλό».
Το 3πλό «Twilight Override» είναι φτιαγμένο για να είναι καθηλωτικό και όχι σπλαχνικό. Τα τρία μέρη του βασίζονται χαλαρά στις έννοιες του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, είπε ο Tweedy.
«Αλλά οι έννοιες δεν είναι αεροστεγείς.
Διαρρέουν η μία μέσα στην άλλη. Και αυτό μου αρέσει».
Είμαστε έτοιμοι για το ταξίδι, αλλά επιφυλακτικοί με τις συγκινήσεις.
Τα τραγούδια αγγίζουν αναμνήσεις, επιθυμίες, εικόνες και στοχασμούς για την τέχνη, την αγάπη και τον χρόνο.
Φανταστείτε ότι βρίσκεστε σε ένα οδικό ταξίδι και σκοντάφτετε σε μια γραφική υδάτινη μάζα, περιτριγυρισμένη από απόκρημνους λόφους και κυματιστά χωράφια.
Σταματάς το αυτοκίνητο και περπατάς κατά μήκος της όχθης του νερού. Το φως του ήλιου που λαμπυρίζει στην επιφάνεια του νερού σε καλεί και για μια στιγμή σκέφτεσαι να κολυμπήσεις. Τότε είναι που παρατηρείς τις πινακίδες που προειδοποιούν για επικίνδυνα και απρόβλεπτα νερά.
Η Ολλανδή μουσικός και τραγουδοποιός Robin Kester έζησε ακριβώς αυτή την εμπειρία σε μια δεξαμενή κοντά στο Τάλιμποντ-ον-Ουσκ στα βουνά Μπρέκον Μπίκον της Νότιας Ουαλίας. Αυτή η απόκοσμα όμορφη στιγμή άσκησε τεράστια επιρροή στο νέο της άλμπουμ, Dark Sky Preserve .
Οι Doves είναι πράγματι αρκετά αυθεντικοί ως prog rock μπάντα, έτσι δεν είναι;
Ποτέ δεν μας είχαν ενοχλήσει αρνητικά επειδή πάντα τους θεωρούσαμε ως τους πιο ενθαρρυντικούς indierockers των 00's.
Ωστόσο στο νέο Constellations for the Lonely έχουν να κάνουν με μια προσπάθεια να βρούν ποίηση στη μιζέρια της εποχής επιμένοντας να χρωματίζουν όλο και περισσότερα σαρωτικά κινηματογραφικά ηχητικά τοπία με την δική τους μελαγχολική αισιοδοξία, μέσα από την πολλή καλή τους ανεπιτήδευτη «εναλλακτική» παράδοση.
Παρόλες τις υπαρξιακές τους αντιξοότητες η πολλή καλή ηχητική τους φιλοσοφία εξακολουθεί να μας συναρπάζει ως συνολικό αποτέλεσμα.
Είναι ένας δίσκος που δεν πτοείται από τον πόνο αλλά βρίσκει ομορφιά μέσα του.
Αν και διαφέρει από την προηγούμενη δουλειά τους, εξακολουθεί να φέρει αυτό το αδιαμφισβήτητο μελαγχολικό, ατμοσφαιρικό και τελικά αναζωογονητικό DNA τους.
Ο Sam Barker πιθανότατα θα δίσταζε να αντιστοιχίσει τη βιογραφία του πολύ στενά με τη μουσική του.
Αλλά παρά την τεχνική τους κλίση, πολλοί από τους τίτλους των τραγουδιών του μπορούν να ερμηνευτούν ως αναλογίες για προσωπική ανάπτυξη εν μέσω συναισθηματικής πίεσης. Υπό αυτό το πρίσμα, οι κλιμακωτοί παλμοί αυτών αντανακλούν έναν εγκέφαλο που σκοντάφτει στον εαυτό του σε πραγματικό χρόνο, ενώ οι διαυγείς, σμιλεμένες κορυφώσεις κάποιων άλλων θα μπορούσαν να γίνουν κατανοητές ως αποκαλύψεις που αποκτήθηκαν με κόπο.
Τοποθετώντας την τέχνη του σε μια γλώσσα επιστημονικών και μηχανικών διαδικασιών, ο Barker αναδεικνύει τις δικές του ανθρώπινες ικανότητες: Η πολυπλοκότητα του δίσκου αποτελεί αντίστιξη στην απερισκεψία της γενιάς της Τεχνητής Νοημοσύνης, συνδυάζοντας την εξαιρετική μουσικότητα με την δημιουργική δράση που απαιτείται για την αξιοποίηση στο έπακρο του αυτοματισμού.
Με έναν τίτλο εμπνευσμένο από τον Moby-Dick , το "Death in the Business of Whaling" σηματοδοτεί μια σαφή μετατόπιση για τους Searows.
Απομακρυνόμενοι από τα indie θεμέλια προηγούμενων κυκλοφοριών EP όπως τα "Guard Dog" και "End Of The World", το άλμπουμ αγκαλιάζει μεγαλοπρεπέστερα ηχοτοπία με μια πιο έντονη επιρροή από το shoegaze.
Αισθάνεται ευρύτερο, πιο καθηλωτικό και πιο συναισθηματικά φιλόδοξο.
Η συνεργασία με τον Trevor Spencer, γνωστό για τη δουλειά του με τους Father John Misty και Beach House, αποδεικνύεται καθοριστική, βοηθώντας τον Alec Duckart να επεκτείνει τον ήχο του σε κάτι πολύ πιο εκτεταμένο από ό,τι είχε επιχειρήσει ποτέ.
Είναι ένα άλμπουμ που ανταμείβει την υπομονή μας με επαναλαμβανόμενες ακροάσεις.