Ο αντιπαθητικός "Tony"
- 2 days ago
- 2 min read
Παρακολούθησα το τρέιλερ για την ταινία Tony, τη νέα κινηματογραφική απόπειρα βιογραφίας (του σκηνοθέτη Matt Johnson) για τον Anthony Bourdain, με επιφυλάξεις λόγω της υπερβολικής μυθοποίησης του σεφ μετά τον θάνατο του.
Παρόλο που η Laurie Woolever, η μακροχρόνια βοηθός του Bourdain, είχε το δικαίωμα να αφηγηθεί την ιστορία του, πολλές άλλες προσπάθειες στο παρελθόν κριθηκαν ως υπερβολικές και αποτυχημένες.
Η ταινία επικεντρώνεται στο καλοκαίρι του 1975, παρακολουθώντας τον 19χρονο τότε, έχοντας αποτύχει να εξασφαλίσει μια υποτροφία συγγραφής ως φοιτητής στο Κολέγιο Βάσαρ, να ακολουθεί μια κοπέλα στο Πρόβινσταουν της Μασαχουσέτης.
Απογοητευμένος να τα βγάλει πέρα το καλοκαίρι εκεί και με τα όνειρα του να γίνει πραγματικός συγγραφέας προσωρινά διαλυμένα, καταλήγει να εργάζεται λαντζέρης ενός τοπικού εστιατορίου.
Στην πραγματική του ζωή, ο Bourdain έγραψε για τις σχέσεις συνύπαρξης του με όλο το προσωπικό της κουζίνας από τον πρώην κατάδικο, τον πρώην χίπη, τον «μισοτρελό» διαζευγμένο - παρομοιάζοντας τους ως «σαν θεούς» για αυτόν, ενώ στην ταινία υιοθετεί έναν διστακτικό θαυμασμό για το ετερόκλητο αυτό προσωπικό της κουζίνας.
Συνδέεται τελικά στενά μαζί τους αναπτύσοντας ισχυρές φιλικές σχέσεις συμμετέχοντας ακόμα και σε διάφορα drug parties της εποχής.
Ο Dominic Sessa (Holdovers) υποδυόμενος τον Tony,
παίζει τα ρέστα του για να μείνει στην κουζίνα του μετέπειτα μέντορα του (Antonio Banderas), ενός ήρεμου σεφ.
Η ταινία περιλαμβάνει χρονολογικές συμπυκνώσεις και δραματοποιήσεις, με έμφαση στη μεταμορφωτική εμπειρία του Tony στην κουζίνα.
Αυτό που κάνει στην ταινία τον ήρωα συναρπαστικό, είναι ότι τολμά ν' αφήσει τον Bourdain να δείχνει όντως αντιπαθητικός, υπονομεύοντας σιγά σιγά τη γνωστή συμπάθεια του κοινού προς αυτόν.
Σε μεγάλο μέρος της, η αντιμετώπιση του χαρακτήρα του, από τον σκηνοθέτη Matt Johnson, δεν δείχνει τη βαθιά κερδισμένη έπαρση ενός πετυχημένου ταξιδιώτη και έμπειρου σεφ μάγειρα, αλλά την ημίρρευστη, επισφαλή καυχησιολογία ενός ανασφαλούς αγοριού.
Οι στενοί αναγνώστες του Kitchen Confidential θα εντοπίσουν συμπυκνωμένες χρονογραμμές και χαρακτήρες σε ορισμένα σημεία, εξωραϊσμούς και ακραίες δραματοποιήσεις σε άλλα (ο χαρακτήρας του Μπαντέρας, για παράδειγμα, δεν αντιστοιχεί σε κανένα άτομο στο βιβλίο).
Η επιτυχημένη διάσημη κοινή του ατάκα ότι ...«ήμουν - για να είμαι ειλικρινής - ένας άτακτος,κακομαθημένος,άθλιος,ναρκισσιστής,αυτοκαταστροφικός και απερίσκεπτος νεαρός, που χρειαζόταν απεγνωσμένα ένα καλό χτύπημα»,είναι η μεταμορφωτική δύναμη τελικά αυτής της ταινίας που αφήνει μια γλυκόπικρη αλλά σοβαρή απεικόνιση του για το πώς μπορείς να ξεπεπερνάς τα προβλήματα επιβίωσης σου μέσα από τα δύσκολα νεανικά σου χρόνια, ανακαλύπτοντας τον εαυτού σου σιγά σιγά και τελικά μέσα από μια διαρκή εγρήγορση γεμάτη διαμάχες με ανθρώπους του περιβάλλοντος σου λόγω του τρόπου που σε αντιλαμβάνονται.
Δεν είναι τόσο μια ταινία για τον μύθο του Bourdain, όσο μια ταινία για την πλοκή του να ξέρεις ποιος θέλεις να είσαι, αλλά να μην ξέρεις ακριβώς πώς να φτάσεις εκεί και να ορμάς εναντίον αυτού. Θα μπορούσε να αφορά οποιονδήποτε μάγειρα, οποιοδήποτε άτομο.
Τυχαίνει όμως να είναι μια ταινία που αναφέρεται για κάποιον που οι περισσότεροι αγαπήσαμε.
Comments